Viral justice en e-shaming

Na de eerste #MeToo meldingen besloten steeds meer slachtoffers online te onthullen wat hen is overkomen. Viral justice noemen we dit. Wanneer ze ook vertellen wie de dader is, spreken we van e-shaming. Waarom kiezen ze voor deze manier van zoeken naar gerechtigheid? Welke reacties krijgen zij? En welke gevolgen heeft dit?


Waarom dit project?

Seksueel geweld komt steeds meer uit de taboesfeer. Een mooie ontwikkeling natuurlijk. Steeds meer mensen vertellen (online) over wat hen is overkomen. Viral justice noemen we dat. Maar viral justice heeft ook een schaduwkant. Slachtoffers krijgen namelijk ook reacties van onbegrip of ongeloof. Met schadelijke gevolgen.

Hoeveel slachtoffers doen een online onthulling? Waarom doen ze dat? Wat zijn de gevolgen? Om hier meer inzicht in te krijgen én de juiste hulp te kunnen bieden, subsidiëren we het project Viral Justice en E-shaming.

Waarom onthullen slachtoffers online?

Steeds vaker onthullen jonge slachtoffers online wat hen is overkomen. Het is een vraag om steun en gerechtigheid van het online publiek. Wanneer het slachtoffer ook de naam van de vermeende dader noemt, hebben we het over e-shaming: een dader wordt online te schande gemaakt.

Viral justice en e-shaming is geen vorm van aangifte. Het is ook geen hulpvraag. Terwijl dat nu juist is waar de slachtoffers behoefte aan hebben. Met dit project onderzoeken we de hulpbehoefte van slachtoffers van seksueel geweld. En waarom zij ervoor kiezen dit online te onthullen.

Welke reacties krijgen slachtoffers en welke impact heeft dit?

Met het project Viral justice en e-shaming onderzoeken we niet alleen waarom slachtoffers online hun verhaal vertellen. En welke behoeften ze hebben. We onderzoeken ook de gevolgen het online onthullen van seksueel geweld.

Wat zijn de reacties vanuit de online omgeving? Welke gevolgen heeft dit voor slachtoffers? Reacties vanuit de online omgeving kunnen slachtoffers een gevoel van kracht geven. Maar negatieve reacties kunnen ook het gevoel geven dat het allemaal je eigen schuld is (victim blaming). Hierdoor kan een slachtoffer voor zijn gevoel een tweede keer slachtoffer worden. Secundaire victimisatie noemen we dat.

De hulpverlening aan slachtoffers verbeteren

We zijn in 2018 met het project gestart. Hierin werken we samen met de Vrije Universiteit Amsterdam en het Nederlands Studiecentrum Criminaliteit en Rechtshandhaving (NSCR). De slachtoffers met wie voor dit onderzoek in gesprek gaan, bieden we direct hulpverlening aan. Met de uitkomsten van dit onderzoek hopen we de hulpverlening aan deze groep slachtoffers te verbeteren.

Met belangrijke partners

Fonds Slachtofferhulp werkt in dit project samen met onderstaande partners: