Nieuws | Blog

Iedere zes minuten een melding

19 november 2015

Bron: Fonds Slachtofferhulp

Lees meer over: eday | Huiselijk geweld | partnergeweld | stalking | Zijweg

Als we de stationshal uit zijn, kijken we om ons heen. Vanaf hier is het 400 meter lopen naar de locatie, maar welke kant is het op? Vlakbij ons staan twee politieagenten. Die zullen ongetwijfeld de weg kennen, dus we schieten hen aan. “Weten jullie waar de Willibrordschool is?” De mannen zijn meteen alert, screenen ons snel met de ogen en stellen een wedervraag: “Komen jullie voor de, ehh, vrouwenbijeenkomst?” Dat bevestigen we. Ze leggen ons de route uit. Dan vervolgt een van hen hoofdschuddend: “Tja, je kunt het ook niet zien aan de buitenkant he…”

Partnergeweld. Dat bedoelt hij. Helaas weet ik door mijn werk maar al te goed hoe schrikbarend vaak het voorkomt. 200.000 keer per jaar. Iedere zes minuten komt er een melding binnen bij de politie. Ongelofelijk. En de agent heeft gelijk. Je ziet het niet aan de buitenkant, en het kan iedereen overkomen. Jong en oud, hoog- of laagopgeleid, uit een gebroken gezin of juist altijd een veilig thuis gehad. Iedereen.

Samen met mijn collega woon ik deze dag de Eday van Stichting Zijweg bij. Een Empowermentdag, waar slachtoffers van partnergeweld en stalking samenkomen. De politie die ons op straat zo uiterst vriendelijk helpt, is daar niet toevallig. Voor sommige van de 70 deelneemsters is het riskant om hier te zijn. Hun (ex)partner zal het niet waarderen als hij weet dat zij hier is en kan zomaar op de stoep staan.

Tijdens het ochtendprogramma, hebben de vrouwen workshops gevolgd met thema’s als ‘hoe herken je narcistische mishandeling’ en ‘juridische aspecten van partnergeweld’. Ook zijn er gesprekken met hulpverleners van de Politie en van Veilig Thuis, met als doel de hulpverlening te verbeteren. Want alle goede bedoelingen ten spijt, er gaat nog veel mis. Zo sluiten bijvoorbeeld de meeste hulpverleners op vrijdag na 17 uur de deuren. Telefoon op voicemail. Weekend! ‘Heel vervelend dat u nu slachtoffer bent van huiselijk geweld, maandag bent u de eerste’. Dat kan niet en dat mag niet. Zeker niet als je bedenkt dat het juist in de avonduren en in de weekenden vaker misgaat.

’s Middags wordt er een toneelstuk opgevoerd: HART-slag. Het is geproduceerd door een theatergezelschap, maar er staat maar 1 actrice op het podium. Naast haar staan vijf ervaringsdeskundigen. De vijf vrouwen vertellen ieder hun eigen verhaal, maar één bloedrode draad door hun verhalen maakt het tot een geheel. Want deze vrouwen herkennen de verhalen over emotionele, seksuele en lichamelijke mishandeling. Elkaars onmacht en onderdrukking. En het onbegrip van de buitenwereld. Want die buitenwereld vraagt, waarom ben je dan niet weggegaan? Waarom heb je mij niet in vertrouwen genomen? Hoe heb je het zo ver kunnen laten komen? Vragen, die voelen als een aanval. De zoveelste. En het is niet uit te leggen. Behalve aan vrouwen die het ook hebben meegemaakt. Die wéten hoe het is.

Een van hen vertelt over de eerste keer dat ze bont en blauw werd geslagen. Ze had zijn overhemd verkeerd-om op het hangertje gehangen.

Met de bolle kant naar voren. Met de blauwe striemen rondom haar hals zit ze daarna huilend op bed. Hij komt binnen en vraagt waarom ze huilt. Vanwege de pijn, antwoordt ze. Hij huilt ook. Dat zij hem zo ver heeft gekregen dat hij dit moest doen. Hij hoopt dat het nooit meer nodig zal zijn.

Een ander vertelt over de tijd dat ze net was bevallen van haar eerste kindje. Ze ligt op bed en geeft de baby, een week oud, de borst. Haar man komt binnen en hij eist zijn ‘echtelijk recht’ op. Daar, ter plekke, terwijl het kind wordt gevoed.

De vrouwen op het podium hebben weten te ontsnappen aan een situatie die uitzichtloos leek. Zij zijn een voorbeeld voor de vrouwen in de zaal. Sommigen zijn al los van hun kwelgeest, anderen zijn hier in het geheim naartoe gekomen. Vrouwen, die voor het eerst uitkomen voor wat hen wordt aangedaan. Die voor het eerst een stap zetten op de weg naar herstel. Want dat heb ik wel begrepen tijdens deze Eday. Aan de situatie ontsnappen is één, maar dan begint het pas. Veel van deze vrouwen praten met de mond van hun partner. Denken wat hij vindt dat ze mogen denken. Zoals een van hen het verwoordt: “Hij bepaalt niet alleen wat ik eet, maar ook hoe ik het eet en hoeveel en wanneer. Hij zit in onder mijn huid.” Het is een lange weg om weer te worden wie je was.

Als ik weer op het station sta aan het einde van de dag, ben ik moe van alle indrukken, al het verdriet waar ik deelgenoot van ben gemaakt. Tegelijkertijd ben ik trots. Op mijn werk voor het Fonds Slachtofferhulp, op het feit dat we dit soort bijeenkomsten financieren. Deze 70 vrouwen, dat is voor wie we het doen. En wat zijn ze ontzettend sterk. Ondanks alles, rechten zij de rug, en gaan ze weer op eigen benen staan. Deze vrouwen gaan het redden. Met hun eigen veerkracht, en de juiste hulp.

Ik wens hen allemaal heel veel kracht toe.

Sandra Scherpenisse

Sr. Persvoorlichter / Communicatieadviseur Fonds Slachtofferhulp.

Geef een reactie